Nu dacht ik toch heus dat Lientje vandaag een stukje zou schrijven.
Mispoes!

Nu ja, dan maar de ietwat mislukte foto’s van gister, waar ongenode gasten op een feestje probeerde binnen te dringen.

Miseend!

Ja Duh!

Het wachten is nu op haar eerste zelfstandige logje… Alsof ik niets beters te doen heb.

En dan: …menige poes te laag ingeschat en Lientje was alleen nog niet zover. Ik had dus nog enige oefening nodig. Haha, die is goed! ‘t Is dat ik dol op haar ben, maar hoe arrogant kan een mens zijn.

Wat denk je, we schrijven zo nu en dan een stukje op jullie weblogs omdat jullie zo aandringen of omdat we een belangrijke mededeling te doen hebben, maar verder hebben we gewoon ons eigen kattennetwerk hoor. Daar hebben we onze eigen blogjes, forums, doen onderzoek, wisselen gegevens uit. We zijn zelfs veel verder gevorderd dan jullie. Die plaktoestsen bijvoorbeeld is een tool die ik zelf ontwikkeld heb. Ik zou haast zeggen dat dat hele internet niet zover gevorderd was als wij er niet waren geweest. Maar jullie kijken niet verder dan jullie neus lang is.

Lientje heeft hier wel eens een logje geschreven. Nu moet ik bekennen dat zij en ik u hierbij een beetje hebben voorgelogen. Ik dacht ook dat we allemaal hetzelfde spelletje speelden. Als een toetsenbord al geschikt was voor poezen, dan nog konden ze helemaal niet typen. Ja, haha, dat deed u natuurlijk. Uiteraard op aanwijzing van de blogkat, dat spreekt voor zich.

Nu kom ik er tot mijn grote schrik achter dat ik met deze gedachte menige poes te laag heb ingeschat. Mijn oprechte excuses hiervoor. Het misverstand is gewoon ontstaan omdat Lientje nog niet zo ver was. Ze had nog enige oefening nodig. De laatste tijd kom ik echter op onverwachte momenten de volgende, voor mij volkomen onbekende, schermen tegen:

En naast het toetsenboord zit dan Lientje heel onschuldig voor zich uit te staren, maar ik weet nu beter.

Ziet u trouwens op het tweede scherm wat voor handige kattentools op de computer zitten?
Plaktoetsen: U kunt plaktoetsen gebruiken als u de Shift, Ctrl (…) wilt gebruiken en slechts op xe9xe9n toets wilt of kunt drukken. Dit is toch speciaal voor poezenpoten gemaakt? Je hebt zelfs geen twee vingers meer nodig. Het wachten is nu op haar eerste zelfstandige logje.

M belt op vanuit de NSO: Heb ik toestemming om alleen door de wijk te lopen?

Die toestemming heeft hij van mij al jaren, maar dat wil ik nog wel eens bevestigen. En ja, hij mag kinderpostzegels verkopen, als hij ook aan zijn huiswerk denkt.

Als ik hem ophaal is van dat huiswerk natuurlijk niets terecht gekomen. Hij had het veel te druk gehad. Ik vraag benieuwd of er dan nog wel een setje voor mij is overgeschoten. En jawel hoor, boven aan zijn lijst staat in grote letters MAMA. … Daar onder volgt een grote leegte.

Uhhh???

Opgewekt vertelt hij dat hij samen met Ma. langs de deuren was gegaan en zij had het niet goed gevonden dat hij ook postzegels verkocht. Anders mocht hij niet in haar groepje*.

Het was een geluk dat Ma. met de 13 opgehaalde adressen allang naar huis was, ik was razend tegen haar uitgevallen. Dat is natuurlijk ook niet de oplossing voor M, al krijgt Ma het nog wel te horen. Klein kreng**.

‘s Avonds heeft hij tot grote tevredenheid alsnog 13 setjes verkocht. Ik hoop dat zijn huiswerk uiteindelijk het enige is wat schade heeft opgelopen.

* Ze waren gewoon met z’n tweeen

** Ze had hem al eens eerder flink wat geld afgetroggeld omdat ze anders niet op zijn verjaardag zou komen. 

Ik ben niet dol op problemen. Problemen zijn vervelend. Daar moet dus een oplossing voor gevonden worden. En ja, het vinden van oplossingen, daar ben ik dus wel dol op. Stiekem benijd ik dan ook mensen die dit dagelijks voor hun beroep mogen doen. Jippie, wat zullen die het naar hun zin hebben. Maar dan blijkt in de praktijk dat die mensen het oplossen vaak ook als een probleem gaan zien.

Hoe kan ik het anders verklaren dat een dame op leeftijd na een zeer ernstige lekkage, veroorzaakt door haar bovenbuurman, drie weken moet bellen met twee heel bekende verzekeringsbedrijven voordat er na veel aandringen eindelijk xe9xe9n schade-expert langskomt die zich rot schrikt, een mooi rapport opstelt en vervolgens niets meer van zich laat horen. Okay, hij regelt een vakantiehuisje waar ze tegen het einde van het seizoen nog een weekje terecht kan en waar haar hondje verboden is zodat ze overdag maar op een tuinstoel in haar schuur verblijft. Haar huis wordt er ondertussen niet droger op.

Aan het einde van deze periode is mevrouw zo kien ons te bellen. Ze had gedacht het zelf te moeten regelen, maar kunnen wij als eigenaar van de woning niet iets doen? Ook wij schrikken. Het hele huis is drijfnat. Hoe is het mogelijk dat niemand iets onderneemt? Door het invreten van het vocht wordt de schade met de dag erger, daar is toch niemand mee gebaat?

Een belrondje leert dat haar verzekering verwijst naar de tussenpersoon; de tussenpersoon op vakantie is en verwijst naar een spoedbedrijf; het hele spoedbedrijf deze week op cursus is en dat ik teruggebeld zal worden (ergens volgend jaar denk ik); de verzekering van de tegenpartij meldt dat dit geen schade is die onder hen (de inboeldelverzekering) valt en dat de veroorzaker contact op moet nemen met zijn aansprakelijkheidverzekering waarop ze er gelukkig zelf nog achterkomen dat de schade dus bij hen op de verkeerde afdeling terecht is gekomen; en tenslotte de schade-expert vindt dat er snel iets ondernomen moet worden, maar ja, hij zit te wachten op de offerte van het expertisebureau.

Ja, en als er dan zoveel mensen geen zin hebben in zo’n leuke klus, dan mag ik ‘m toch zelf wel oppakken ook al is het mijn werk niet? Binnen een dag was mevrouw met de meest noodzakelijke spulletjes en haar hondje tijdelijk verhuist naar een andere woning en had de schade-expert, overigens zonder enige offerte, alvast opdracht gegeven om de woning droog te blazen. Zo moeilijk is het dus niet. 

Als ik dit stilleven tegenkom….. … is mijn eerste gedachte niet meteen Hxe8-foei-bah, wat een viespeuk! Hoezeer ik ook achter het verzoek sta.

Nee, mijn gedachten dwalen af naar de verzamelaar van al die pakjes. Hier is doorzettingsvermogen voor nodig geweest; een vastberadenheid om de viespeuk terecht te kunnen wijzen.
Hoeveel keer per dag zou hij (m/v) de berm hebben afgespeurd; de pakjes zijn duidelijk vers geplukt. Zou hij blij of teleurgesteld zijn geweest als er die dag geen bewijsmateriaal was gevonden? Is hij tevreden dat het nu voltooid is of blijft er ineens een leegte achter? En als de eigenaar van de pakjes nu eens gehoor geeft aan de oproep, kan de verzamelaar dan van de opgeruimde natuur genieten? … Of blijft zijn blik gericht op alle narigheid die andere mensen hem aandoen.
Ik hoop niet het laatste, maar ik vrees het ergste.

Ach, en dan rijst de vraag of ik met deze afdwaling niet mijn eigen berm gevonden heb. Stel ik mijn pakjes niet hier tentoon?
Met veel genot overigens.

Na een dag vol zandkastelen, bier en architectuurgeschiedenis schoven we aan bij een sushi workshop. Het is onhandig om deze activiteit na zo’n intensieve dag te doen – ik ging in ieder geval naar huis met een rammelende maag – maar verder kan ik het iedereen aanraden. Het leuke is dat er helemaal geen (rauwe) vis in de rolletjes, envelopjes en pakketjes terecht hoeft te komen. Je mag je helemaal uitleven op elke denkbare combinatie.
U weet nu wat u te wachten staat op komende verjaardagen en andere hapjesfestijnen, mocht u langs willen komen. Weet dan ook dat het niet verstanding is om sushi met stokjes of ander eetgerei te eten. Hiermee laat u zien dat u twijfelt aan de reinheid van de sushimeester. U bent gewaarschuwd!

Voor mij geen blogmoeheid. Eerder moeite om afscheid van de vakantie te nemen. Misschien helpt het als ik u wat over onze ontdekkingsreis door Nederland vertel?

Zo heb ik ontdekt dat:

• Nederland verre van vol is als je eenmaal de gebaande paden hebt verlaten. We moesten zelfs in de randstad erg veel moeite doen om een winkel te vinden. Tussen Utrecht en Amsterdam kwamen we niet eens een camping tegen.(Nou ja, eentje dan, maar daar waren we allang voorbij toen we ‘m nodig hadden).
• Je zomaar, zonder erg veel moeite 850 km rond fietst.
• Met een ‘camping voor kleine tenten’ een ‘jongerencamping’ bedoeld wordt,
• dat daar vreemde gasten rondlopen,
• het er ondanks de drukte erg rustig is,
• dat dit weer komt omdat de camping in Amsterdam ligt.
• Het helemaal niet zo nat was als sommige mensen ons willen doen geloven.
• Het daarentegen best warm was.
• Dat M flink de handen uit mouwen steekt bij het opzetten van de tent
• Ik definitief ongeschikt ben om een barbeque aan te steken, ook al is het een kant en klare,
• dat dit waarschijnlijk de reden is dat ik, eenmaal thuis, verantwoordelijk werd gesteld voor de herhuisvesting van een lintworm. Deze heeft inmiddels, naar grote tevredenheid, een nieuw onderkomen gevonden in de riolen van Utrecht.
• Alle bezochte musea om duistere redenen een tentoonstelling over China hebben.
• Als M de regie over de camera krijgt, er vooral foto’s van dieren uitkomen
• en ik me meer richt op rommel
• Het al met al een erg geslaagde vakantie was.

Moet ik nodig zeggen dat ik wakker ben. Me de eerste de beste dag dat ik wil beginnen verslapen doet iets anders vermoeden. Tot vanavond dan maar.

Utrecht opende het culturele seizoen met een heus brandweerautoconcert.

Ik ben weer wakker!